Het verduurzamen van een particuliere woning voelt vaak als pionieren aan de keukentafel. Losse offertes + verschillende uitvoerders – praktijkervaring = geen overzicht. Het huis als systeem verdwijnt uit beeld. Als de groep met de meeste koopkracht en de grootste voetafdruk achterblijft in deze opgave heeft dat niet alleen individuele, maar ook collectieve gevolgen.
Particuliere woningverduurzaming in de praktijk
Ik zit aan de keukentafel met drie offertes voor mijn neus. Vloerisolatie, vloerverwarming en de plaatsing van een warmtepomp. De offertes zijn allemaal opgesteld na een huisbezoek. Drie keer vertelde ik het verhaal over mijn nieuwe woning die na zestig jaar achterstallig onderhoud eindelijk serieus wordt opgeknapt en verduurzaamd. De wens is helder: we willen het goed aanpakken. De hoop is dat dit ook lukt.
Iedereen pakt zijn stukje, niemand het geheel
Want als snel blijkt dat de aanbieder van de warmtepomp niets doet met vloerverwarming. De installateur van de vloerverwarming verwijst me naar een warmtepompspecialist. En ook de vloerisolator opereert volledig geïsoleerd. Terwijl juist het samenspel het verschil moet maken. Hetzelfde probleem speelt zich ongetwijfeld ook achter andere voordeuren af. Welkom in de wereld van de particuliere koper met verduurzamingsambities.
Corporaties als schoolvoorbeeld
Het ironische is dat ik weet dat het anders kan. Bij woningcorporaties. Woningcorporaties staan al jaren voor de opgave om hun woningvoorraad te verduurzamen. Wat voor mij voelt als pionieren, is daar inmiddels routine. Er zijn pilots gedraaid, fouten gemaakt, lessen geleerd en op grotere schaal succesvol in de praktijk gebracht.
Overvloed aan informatie, gebrek aan overzicht
Natuurlijk, informatie is er in overvloed. Websites, whitepapers, informatiepunten en fora als Tweakers en Reddit. Alles is te vinden en juist daardoor wordt kiezen nog ingewikkelder. Wat ontbreekt is samenhang, vooral voor huiseigenaren die het zelf doen zonder ervaren groene aannemer of duurzaamheidsadviseur. Of misschien is het woord: eigenaarschap. Niemand voelt zich verantwoordelijk voor het geheel. Iedere partij pakt professioneel zijn eigen stuk maar het huis als systeem verdwijnt uit beeld.
Dus vraag ik me af: hoe krijgt de opgebouwde kennis van de corporatiewereld, in begrijpelijke taal, een plek aan mijn keukentafel? Hoe zorgen we ervoor dat particuliere kopers begrijpen hoe ze hun huis als systeem kunnen verduurzamen?
Samen sneller
Voor nu leg ik de losse offertes maar weer netjes naast elkaar. En probeer ik zelf de brug te slaan. Maar dit is natuurlijk een gemiste kans. Want juist hier ligt schaalvoordeel voor het oprapen. Niet ieder huishouden apart met zijn eigen offerte en leerproces, maar met een wijkaanpak. Dat maakt het voor aanbieders interessanter om de opdracht aan te nemen en het maakt het verduurzamingsproces voor huiseigenaren efficiënter en goedkoper.
Ook voor beleidsmakers is dit relevant. Het grootste deel van de huizenvoorraad is in handen van particulieren. Wie gaat voor een toekomstbestendige leefbare stad kan zich niet permitteren om deze groep te laten aanmodderen. Hoe zorgen we er samen voor dat particuliere huiseigenaren wel de begeleiding, kennis en schaalvoordelen krijgen die ze nodig hebben?
